Wesołych, słonecznych wakacji, dobrego wypoczynku ! Do zobaczenia we wrześniu!

Logopeda

logopeda.png [250x302]TERAPIA LOGOPEDYCZNA

    LOGOPEDA – to specjalista zajmujący się diagnozowaniem, stymulacją rozwoju mowy, profilaktyką oraz terapią zaburzeń mowy.

     ZADANIA LOGOPEDY SZKOLNEGO:

  - diagnozowanie logopedyczne,

  - korekcja wad wymowy,

  - organizowanie pomocy logopedycznej,

                                      - prowadzenie terapii logopedycznej indywidualnej i grupowej,

  - podejmowanie działań profilaktycznych zapobiegających  powstawaniu zaburzeń komunikacji,

- dbanie o kulturę słowa potocznego,

-  wspieranie działań wychowawczych i profilaktycznych nauczycieli.

         Od 3 lutego 2014r. terapią logopedyczną w naszej szkole zajmuje się pani Agnieszka Dwornicka - Rzeźnik. Na zajęcia uczęszczają zakwalifikowani uczniowie dzięki przeprowadzonej wcześniej diagnozie logopedycznej. Spotkania z logopedą są tylko bazą – każda wada wymaga systematycznych ćwiczeń w domu.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kiedy  dziecko wymaga pomocy logopedycznej?

Przyczyną kłopotów z nauką u dzieci są bardzo często wady wymowy. Wadliwa wymowa może odzwierciedlać się w czytaniu i w pisaniu, co obniża samoocenę dziecka i zniechęca do dalszej nauki. Dziecko rozpoczynające naukę szkolną „pisze tak, jak mówi”. Jeśli więc niewłaściwie wymawia jakąś głoskę, również niewłaściwie ją zapisuje (skoła zamiast szkoła, lowel zamiast rower).
             Zaburzenia mowy mogą być różne, od drobnych nieprawidłowości w wymawianiu głosek po ciężkie wady, które utrudniają kontakt z otoczeniem. Prawidłowy rozwój mowy przebiega etapami, w których występują pewne cechy charakterystyczne dla danego wieku.

Dziecko trzyletnie

  • Ma prawo nie wymawiać głosek sz, ż, cz, dż  i trudnych grup spółgłoskowych.
  • Głoska r może być wymawiana jako j lub l,   ewentualnie ł.
  • Ma prawo zmiękczać głoski s,z,c,dz, sz, ż, cz, dż.
  • Może zamiast f występować ch i odwrotnie.
  • Brak wyraźnych końcówek w wypowiadanych wyrazach.

Dziecko czteroletnie

  • Obserwuje się, że głoski sz, ż, cz, dż bywają jeszcze zamieniane na s, z, c, dz lub ś, ź, ć dź.
  • Głoska r może być nadal zamieniana na j, l lub ł (opóźnienie pojawienia się tej głoski u dziecka nie powinno jeszcze niepokoić).
  • Występuje upraszczanie grup spółgłoskowych, ale rzadsze.


Dziecko pięcioletnie

  • Około 50 % dzieci nie wymawia głosek sz, ż, cz, dż, r zastępując je innymi głoskami.

Dziecko sześcioletnie

  • Około 20 % dzieci nie wymawia głosek sz, ż, cz, dż, r.

Dziecko siedmioletnie

  • Wymowa powinna być prawidłowa. Wszystkie głoski mówione prawidłowo, czysto, bez zniekształceń, bez zastępowania przez inne głoski.


W przypadku zaobserwowania jakichkolwiek zaburzeń u dziecka, rodzice powinni skontaktować się z logopedą, gdyż nawet nieznaczne trudności, jeśli nie są usunięte w porę, utrzymują się i stają się wadami wymowy.

Najczęstszą wadą wymowy jest dyslalia, czyli błędne wymawianie jednej głoski, kilku lub wszystkich. W obszarze dyslalii wyróżniamy specyficzne wady wymowy:

- seplenienie

- reranie

- nieprawidłowości w wymowie głosek k, g

- bezdźwięczność.

Seplenienie wiąże się z nieprawidłową wymową głosek: s, z, c, dz, sz, ż, cz, dż, ś, ź, ć, dź, choć najwięcej trudności wynika z wymawiania głosek sz ,ż, cz, dż (brzmią: ś, ź, ć, dź lub s, z, c, dz). Częste seplenienie międzyzębowe pojawia się w 3.-4.roku życia, gdy przy wymawiawianiu głosek s, z, c, dz język jest wysuwany pomiędzy zęby.

Reranie jest nieprawidłowym wymawianiem głoski „r” (słyszymy „l” lub „j”, bądź „r” jest w ogóle opuszczane w wyrazach). Tutaj trzeba jednak zachować spokój – czasem na wystąpienie głoski „r” jest 4.-5.rok życia, a nierzadko dopiero pierwsza klasa szkoły podstawowej. Nie można więc zbyt szybko wymagać od dziecka poprawności. Niemniej warto jest wzmacniać sprawność ruchową języka.

Bezdźwięczność natomiast jest wymawianiem głosek dźwięcznych jako bezdźwięczne. (np. „w” jako „f”, „d” jako „t”). Przyczyna tkwi zwykle w zaburzeniach słuchu fonematycznego, co również wymaga ćwiczeń.

Jąkanie także jest zaliczane do wad wymowy. Zaburzeniu ulega płynność mówienia, w wyniku czego powtarzane są dźwięki, sylaby, słowa, przeciągane dźwięki oraz robienie pauz w nieodpowiednich miejscach. Jąkaniu współtowarzyszy szereg objawów emocjonalnych. Jąkanie zawsze wymaga specjalistycznej korekty i terapii.

Każda wada wymowy powinna być korygowana we współpracy z logopedą. Wczesne zgłoszenie się w dużej mierze zapobiega pogłębianiu i utrwalaniu się zmian.